Άγαλμα της Ελευθερίας

Σχετικά με Άγαλμα της Ελευθερίας

Το Άγαλμα της Ελευθερίας βρίσκεται στο νησί Liberty Island, στο λιμάνι της Νέας Υόρκης. Είναι μια χάλκινη μορφή γυναίκας με χιτώνα, που κρατά έναν πυρσό και μια πλάκα, με τα πόδια της να πατούν πάνω από μια σπασμένη αλυσίδα. Ήταν δώρο της Γαλλίας, τα αποκαλυπτήρια του έγιναν το 1886, και ο γλύπτης Φρεντερίκ Ογκίστ Μπαρτόλντι σχεδίασε το εξωτερικό περίβλημα, ενώ ο Γκυστάβ Αϊφέλ επεξεργάστηκε τον σιδερένιο σκελετό που το στηρίζει. Με τα χρόνια, ο χαλκός άλλαξε χρώμα από το αρχικό κοκκινοκαφέ στο ανοιχτό πράσινο που βλέπουμε σήμερα. Για εκατομμύρια μετανάστες που έφταναν με πλοίο στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, ήταν το πρώτο πράγμα που έβλεπαν, κάτι που εξηγεί σε μεγάλο βαθμό το συμβολισμό που φέρει.

Το νησί προσεγγίζεται μόνο με φέρι, δεν υπάρχει άλλος τρόπος, οπότε καλό είναι να εντάξεις τη διαδρομή με το πλοίο στο πρόγραμμα της ημέρας σου και όχι να τη θεωρήσεις δεδομένη. Οι περισσότερες επισκέψεις συνδυάζουν το Liberty Island με το Ellis Island, τον παλιό σταθμό μετανάστευσης λίγα λεπτά μακριά με το πλοίο, όπου το μουσείο αφηγείται την ιστορία των ανθρώπων που πέρασαν από εκεί. Ο συνδυασμός αυτός γεμίζει άνετα ένα μισό απόγευμα. Υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα πρόσβασης στο ίδιο το άγαλμα: ο χώρος γύρω από τη βάση, το βάθρο και ο στέμμα στο εσωτερικό της μορφής. Η πρόσβαση στο στέμμα είναι ιδιαίτερα περιορισμένη και πρέπει να κλείνεται πολύ πριν από την επίσκεψη, οπότε αν αυτό σε ενδιαφέρει, φρόντισέ το από νωρίς.

Αν η επίσκεψη στο νησί δεν αποτελεί προτεραιότητα, μια κρουαζιέρα στο λιμάνι είναι ο άλλος συνηθισμένος τρόπος να δεις το άγαλμα. Τα πλοία περνούν αρκετά κοντά για φωτογραφίες, χωρίς να αποβιβάζονται στο νησί, και τα βραδινά δρομολόγια για το ηλιοβασίλεμα ξεκινούν από το κέντρο του Μανχάταν, περνώντας και από τη γραμμή του ορίζοντα της πόλης. Αυτές οι κρουαζιέρες συνήθως διαθέτουν τόσο εσωτερική καμπίνα όσο και ανοιχτό κατάστρωμα, κάτι που βοηθάει όταν φυσάει από τη θάλασσα. Όποιον τρόπο και να επιλέξεις, ντύσου κατάλληλα για το λιμάνι, καθώς είναι αισθητά πιο κρύο και πιο ανεμώδες εκεί απ' ό,τι στους δρόμους του Μανχάταν, και άφησε περιθώριο χρόνου για τον έλεγχο ασφαλείας και τις ουρές για το φέρι, που το καλοκαίρι μπορούν να είναι αργές.