Γερμανική Κρήνη

Σχετικά με Γερμανική Κρήνη

Η Γερμανική Κρήνη βρίσκεται στο βόρειο άκρο του παλιού Ιππόδρομου, στην πλατεία που σήμερα ονομάζεται Ατ Μεϊντανί, στη συνοικία Φατίχ της Κωνσταντινούπολης. Ήταν δώρο του Γερμανού Κάιζερ Γουλιέλμου Β' για να τιμήσει την επίσκεψή του στην οθωμανική πρωτεύουσα το 1898, και χτίστηκε λίγα χρόνια αργότερα, μεταξύ 1900 και 1901. Ο σχεδιασμός της διαφέρει σκόπιμα από τις οθωμανικές κρήνες που θα δείτε αλλού στην πόλη. Είναι ένα οκταγωνικό περίπτερο με θόλο, σε νεοβυζαντινό ρυθμό, με οκτώ κολόνες που στηρίζουν ένα στέγαστρο και χρυσό ψηφιδωτό που καλύπτει το εσωτερικό του θόλου. Κοιτάξτε προς τα πάνω σε αυτή την εσωτερική επιφάνεια και θα δείτε τα μονογράμματα τόσο του Γουλιέλμου Β' όσο και του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β', που σηματοδοτούν τους δύο ηγέτες πίσω από αυτό το δώρο.

Επειδή βρίσκεται ακριβώς πάνω στον Ιππόδρομο, οι περισσότεροι άνθρωποι συναντούν τη Γερμανική Κρήνη χωρίς να το έχουν σχεδιάσει. Απέχει λίγα λεπτά με τα πόδια από τον Μπλε Τζαμί και την Αγία Σοφία, και βρίσκεται κοντά στον Αιγυπτιακό Οβελίσκο και στη Στήλη των Τριών Φιδιών, τα αρχαία μνημεία που βρίσκονται στην ίδια πλατεία. Οι ξεναγήσεις στην παλιά πόλη, τόσο οι πρωινές διαδρομές μισής ημέρας όσο και οι ολοήμερες, συνήθως περνούν από εκεί ως μέρος της διαδρομής στον Ιππόδρομο, με μια σύντομη στάση για να εξηγηθεί ποιος την έχτισε και γιατί. Δεν είναι αξιοθέατο με εισιτήριο και δεν υπάρχει εσωτερικός χώρος για επίσκεψη, οπότε η επίσκεψη είναι σύντομη: μερικά λεπτά για να την περιηγηθείτε, να δείτε τα ψηφιδωτά και να τραβήξετε φωτογραφίες.

Η κρήνη βρίσκεται σε ανοιχτό χώρο και είναι προσβάσιμη ανά πάσα στιγμή, γεγονός που την κάνει εύκολο να τη συμπεριλάβετε είτε πριν είτε μετά τα μεγαλύτερα αξιοθέατα της περιοχής. Φωτογραφίζεται όμορφα στο πρωινό φως, πριν η πλατεία γεμίσει κόσμο, και προσφέρει λίγη σκιά τα ζεστά απογεύματα. Καθώς αποτελεί μέρος μιας δημόσιας πλατείας και όχι κτιρίου στο οποίο μπαίνετε, δεν υπάρχουν ώρες λειτουργίας ή κανόνες ενδυμασίας που πρέπει να τηρήσετε εδώ, ωστόσο τα γειτονικά τζαμιά έχουν τους δικούς τους.